Σελ. 3

Ελληνικά

 Είναι ένας λαμπρότατος έπαινος τον οποίο κάνει ο Θουκυδίδης και, όπως παρατηρεί πολύ σωστά ο Denis Roussel, τούτο αποτελεί τιμή για τον Θουκυδίδη, ο οποίος, αν και ανήκε στην αριστοκρατική τάξη, δεν διστάζει να εκφράσει πλατιά το θαυμασμό του για τον άνθρωπο που είχε αφυπνίσει στην πο­λιτική ζωή τις πιο καταφρονημένες κοινωνικές τάξεις και είχε προσανατολίσει την Αθήνα προς το νέο της πεπρωμένο, μεταβάλλο­ντας τους Αθηναίους σε ναυτικό λαό.[22]

Το 471 π.Χ. οι ολιγαρχικοί θεώρησαν τις συνθήκες κατάλλη­λες για να απαλλαγούν από τον Θεμιστοκλή. Από τη μια μεριά ο πλούτος που εισέρευσε στην πόλη από τις επιτυχίες του Κί­μωνα και τις εισφορές της συμμαχίας έκανε τον λαό της Αθήνας να ευημερεί και να είναι ευχαριστημένος, και από την άλλη οι φτωχοί Αθηναίοι, που τάσσονταν στο πλευρό του Θεμιστοκλή, άλλοι είχαν σταλεί ως άποικοι στις νέες χώρες που άπλωσε την επιρροή της η Αθήνα, και άλλοι βρίσκονταν στα πλοία, στις μα­κρινές εκστρατείες που είχε οργανώσει ο Κίμων. Ταυτόχρονα με τη σπίλωση του Θεμιστοκλή, φρόντισαν να μεγαλοποιήσουν τις επιτυχίες του Κίμωνα, που του έκαμαν τιμές μεγάλου στρατη­λάτη, τέτοιες που δεν είχαν κάμει ούτε για τον Μιλτιάδη, τον νι­κητή του Μαραθώνα, ούτε για τον Θεμιστοκλή, τον νικητή της Σαλαμίνας, ούτε για κανέναν άλλον, και τούτο για να επισκιαστεί έ­τσι η φήμη και το γόητρο του Θεμιστοκλή.

Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, βαρύ για τον Θεμιστοκλή και ευ­νοϊκό για τον Κίμωνα, προκάλεσαν οστρακοφορία μεταξύ Κί­μωνα και Θεμιστοκλή και πέτυχαν να εξοριστεί ο δεύτερος. Μετά την εξορία του Θεμιστοκλή δεν υπήρχε πια κανένα ε­μπόδιο για τη φιλία και τη συμμαχία Σπάρτης–Αθήνας, αφού η Σπάρτη θεωρείτο ιδεολογική μητέρα όλων των ολιγαρχικών. Ο Κίμων δεν έκρυβε την αγάπη και τον σεβασμό που έτρεφε για τη Σπάρτη, τόσο μάλιστα, ώστε ονόμασε ένα από τα παιδιά του "Λακεδαιμό­νιο".

Παρά τις επί μέρους επιτυχίες του, το καθεστώς του Αρείου Πάγου ήταν αναχρονιστικό για τη νέα πραγματικότητα της Α­θήνας. Η κυριαρχία στη θάλασσα και η ανάπτυξη της ναυτιλίας, του εμπορίου και της βιοτεχνίας ανέδειξαν νέες κοινωνικές δυνάμεις, που δεν μπορούσαν να εκφραστούν από το δουλοκτη­τικό καθεστώς των γαιοκτημόνων ευγενών. Οι νέες αυτές δυνάμεις πολύ γρήγορα συνειδητοποίησαν τη δύναμή τους και έθεσαν υπό αμφισβήτηση το καθεστώς του Α­ρείου Πάγου.          

Οι Αρεοπαγίτες, όπως συμβαίνει με όλες τις εξουσίες που δεν έχουν την κοινωνική συναίνεση για να επιβληθούν, στηρίχτηκαν στον αυταρχισμό, στη βία και τη διαφθορά.

[22] Άγγ. Βλάχος: Μεροληψίες του Θουκυδίδη. σελ 60-61. Εκδ. Εστία. 1974

 

Στην επόμενη ανάρτηση Η επανάσταση του Εφιάλτη και η εγκαθίδρυση της δημοκρατίας.