Σελ. 3

Όσον αφορά στον Παπαρρηγόπουλο, η γενική αποδοχή από την μεριά του των θέσεων του George Grote1 τον ανεβάζει στην συνείδησή μας στην θέση του άρχοντα ο οποίος, στέλνοντας τον δούλο του στους αγρούς, λέει στους ομότιμούς του κατά την διάρκεια μιας παρτίδας μπριτζ «σήμερα όργωσα τα τριάντα εκτάρια του χωραφιού μου που βρίσκεται στον Πολύμυλο». Και με απέραντη μετριοπάθεια επιστημονικής αυθεντίας στο πεδίο της ιστορικής έρευνας αποφαίνεται «ότι τα προμηνευθέντα ονόματα των Πελασγών, των Λελέγων κλπ. ήσαν ονόματα πραγματικώς υπαρξάντων εθνών ημπορεί να είναι αληθές, αλλά εις τούτο περιορίζεται η περί αυτών γνώσις μας· διότι ουδένα έχομεν αξιόπιστον μάρτυρα της εποχής καθ’ ην ήκμασαν, της χώρας ην κατείχον, των πράξεων αυτών και του χαρακτήρος, ουδέ γνωρίζομεν μέχρι τίνος εταυτίζοντο μετά των Ελλήνων ή ήσαν διάφοροι αυτών· ώστε αν δεν δικαιούμεθα να ονομάσωμεν τους Έλληνας πρώτους κατοίκους της Ελλάδος, δικαιούμεθα όμως να ονομάσωμεν αυτούς πρώτους, δι’ αποχρώντος μάρτυρος, γνωστούς εις ημάς κατοίκους της χώρας ταύτης».(!!!!!!!!!!!!)

Αληθεύει ότι η καθεστηκυία γνώση εμπλουτίζεται μέσω της έρευνας, πράγμα που δεν φαίνεται να γνώριζε ο μεγάλος ιστορικός μας, αλλά και πού να πάη να ψάχνη… Και αφού έχεις εκεί τον Μύλλερον, τον Θίρλουαλλ, τον Έφφτερ, τον Βέλκερ, τον Μακώλαιυ τον Κρεΰζερον, τον Ερμάννον, τον Βρουούερος και, ιδιαίτατα, τον Γεώργιον Γρότε, είναι ανάγκη να ερευνήσεις και εσύ ο ίδιος και αφ’ εαυτού σου ή, χρησιμοποιώντας την γλώσσα ως μέσο και την λογική ως εργαλείο, να επιχειρήσεις την εξαγωγή και αποτύπωση δικού σου συμπεράσματος ή να προτείνεις κάτι διαφορετικό; Προς τι άραγε; Δεν αρκούν οι απόψεις των σοφών αυτών Ευρωπαίων –οι οποίοι, όντας αλλόγλωσσοι, δεν δύνανται να έχουν τη σχέση με την μητρική γλώσσα που έχουν οι Έλληνες– ανδρών; Αλλοίμονο! Αρκούν και παρα–αρκούν!

Εξ άλλου αληθεύει ότι οι Πελασγοί δεν μας άφησαν γραπτά κείμενα – με την εξαίρεση, ίσως, των Γραμμικών Α και Β. Και αυτό γιατί, προφανώς, δεν είχε αφιχθή ακόμη από την Φοινίκη ο Κάδμος, γιος του Αγήνορα –ο οποίος ήταν δίδυμος με τον Βήλο, γιοι και οι δύο του Ποσειδώνα και της Λιβύης– και αδελφός του Φοίνικα, του Κίλικα και της Ευρώπης, ο οποίος και έφερε μαζί του το αλφάβητο κατά την αναζήτηση της απαχθείσας από τον Δία (σύμφωνα με μια παράδοση) αδελφής του. Και ευτυχώς που το έφερε μαζί του, γιατί ποιος γνωρίζει πότε θα δημιουργούσαν αλφάβητο οι μέχρι τότε (τέλη 16ου αι.) βάρβαροι Έλληνες, απόγονοι των Γκρινγκντομπγκριντσμπζφους–Πελασγών, οι οποίοι ήσαν βέβαια βάρβαροι. Ευτυχώς να λέμε και να ευχαριστούμε τους Φοίνικες, οι οποίοι είχαν εφεύρει ένα αλφάβητο που απαρτιζόταν μόνο από είκοσι, όπως λέγεται, σύμφωνα, και το οποίο οι δαιμόνιοι Πελασγοί–Γκρινγκντομπγκριντσμπζφους (τώρα πλέον και μετά από ίσως 3 ή 5 ή 7 ή 9 ή 19 ή 29 χιλιετίες –δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα– πρέπει να προηγείται το όνομα Πελασγοί του πρώτου), οι οποίοι στο μεταξύ είχαν μετουσιωθεί κατά πάσα πιθανότητα σε Έλληνες, όπως έχουμε ήδη αναφέρει, τελειοποίησαν με την προσθήκη των γνωστών σε όλους φωνηέντων, αλλά και τριών λιγώτερο γνωστών (δίγαμμα, σαμπί και κόπα), τα οποία καταργήθηκαν σχετικά πρόσφατα έχοντας περιπέσει σε αχρησία.

Και λέω «ευτυχώς», διότι πώς θα συνέγραφε ο Όμηρος τα αθάνατα έπη του μόλις επτά αιώνες αργότερα, αν ο –κατά παράδοξο εντελώς τρόπο φέροντας ελληνικό όνομα (όπως και όλο το οικογενειακό του δένδρο) Κάδμος δεν αποφάσιζε, ο ίδιος ή ο πατέρας του Αγήνορας, να περάσει από την σήμερα ονομαζόμενη Μ. Ασία στην σήμερα ονομαζόμενη (προς τιμή της αδελφής του μάλιστα) Ευρώπη;

Ελληνικά