28η Οκτωβρίου όπως θα θέλανε κάποιοι να είναι!

Ελληνικά

Η Ελληνοπαιδεία συμμετέχοντας στον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου 1940, σας μεταφέρει με σατιρική διάθεση στα τραγικά γεγονότα που υπέστησαν οι πατεράδες μας, απέναντι στους υπεύθυνους της ιστορίας, που χωρίς ντροπή αλλά με μειοδοτικές πράξεις προσπαθούν να πείσουν τους νεοέλληνες ότι δεν έγινε και κάτι σπουδαίο, και πρέπει να το ξεχάσουμε όσο γίνετε γρηγορότερα, γιατί αυτό είναι για καλό μας… θα τους το επιτρέψουμε;;; 

ΙΙΙ. Προκατοχική λεγομένη περίοδος ή Αυξημένου Τουρισμού

Ο Γερμανικός Κοινωνικός Τουρισμός (ΓΚΤ) στην Ελλάδα

Το 1940 οι Γερμανοί, χάρη στο πρόγραμμα Κοινωνικού Τουρισμού του Χίτλερ, συνέρρεαν μαζικά στις χώρες της Κεντρικής Ευρώπης με χαμηλότερο βιοτικό επίπεδο, όπου κατ’ ανάγκη ο Κοινωνικός και όχι μόνο Τουρισμός ήταν πολύ φτηνότερος (π.χ. Τσεχοσλοβακία), της Βόρειας (π.χ. Πολωνία), της Νοτιοανατολικής (π.χ. Ελλάδα) αλλά και σε άλλες, όπου η παροχή τουριστικών υπηρεσιών βρισκόταν σε ψηλότερο επίπεδο (π.χ. Γαλλία, Αυστρία, Βέλγιο).

Η μαζική αυτή έξοδος των Γερμανών τουριστών, οι οποίοι –είναι αλήθεια– ήταν πολύ απαιτητικοί πελάτες και συχνά γινόντουσαν αντιπαθείς στους εργαζόμενους στην τουριστική βιομηχανία των χωρών που επισκέπτονταν, γέννησε αρκετά προβλήματα στους υπαλλήλους αυτούς αλλά και στους υπολοίπους κατοίκους των πιο πάνω χωρών. Έτσι πολλοί κάτοικοι αναγκάστηκαν να ξεσπιτωθούν, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι απαιτητικοί τουρίστες. Αυτό όμως είχε σα συνέπεια να βρει πρόσφορο έδαφος και να αναπτυχθεί ένα είδος ρατσισμού σε βάρος των καλοκάγαθων Γερμανών τουριστών, παρά το ότι με την εισροή του συναλλάγματός τους οι χώρες αυτές –ιδιαίτερα μάλιστα η Ελλάδα, η οποία βρισκόταν τότε σε οικονομική ύφεση– άρχισαν να βλέπουν, από οικονομική άποψη, «μια άσπρη μέρα». Και όχι όπως σήμερα –όπου έχει χάσει το νόημά της η ρήση– την χρησιμοποιούμε όταν χιονίσει. Εμείς οι Έλληνες δεν έχουμε ιστορική μνήμη.

Όσον αφορά στην Ελλάδα, συνέπεια αυτής της –έστω και κάπως δικαιολογημένης– ρατσιστικής συμπεριφοράς των συμπατριωτών μας ήταν πολλοί, σχεδόν όλοι οι Γερμανοί τουρίστες, να αποχωρήσουν πριν ακόμα τελειώσουν τις διακοπές τους, γεγονός που προκάλεσε τη δικαιολογημένη –η αλήθεια πρέπει να λέγεται ακόμα και όταν μας πονάει– διαμαρτυρία της γερμανικής κυβέρνησης. Και όπως ήταν λογικό, η Γερμανία κατέφυγε στη διεθνή κοινότητα απαιτώντας την απόλυτη αποζημίωση των πολιτών της. Δηλαδή όχι μόνο τη μέχρι δραχμής επιστροφή των όποιων εξόδων (εισιτήρια, ξενοδοχεία, εστιατόρια, εισόδους σε αρχαιολογικούς χώρους, μπουζούκια κ.λπ.), αλλά απαίτησε και αποζημίωση για προσβολή της εθνικής αξιοπρέπειάς τους εξαιτίας της μείωσης που τους έγινε ιδιαίτερα στα διάφορα συλλαλητήρια, όπου επικρατούσε το σύνθημα «Μπους και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο», «Έξω απ’ την πατρίδα μας οι Γερμαναράδες, δεν είμαστ’ ορντινάτσες τους, είμαστ’ Ελληναράδες», και άλλα τέτοια ρατσιστικά συνθήματα.

Αποτέλεσμα: Η Ελλάδα υποχρεώθηκε να καταβάλει αποζημιώσεις σε όλους όσοι είχαν περάσει τα σύνορά μας, γεγονός στο οποίο οφείλεται κατά βάση και η καθυστέρηση της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας μας από τότε γενικά, αλλά και –ειδικά– η φοβερή καθυστέρηση στην ανάπτυξη της τουριστικής βιομηχανίας μας, που αποτελεί την κυριότερη πηγή εσόδων για την πατρίδα μας.

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι από το φοβερό μικρόβιο του εθνικιστικού ρατσισμού σε βάρος των Γερμανών τουριστών μόνο λίγοι Έλληνες –προς τιμή τους– δεν προσβλήθηκαν. Αυτοί οι Έλληνες είδαν τους Γερμανούς σαν ισότιμους Ευρωπαίους εταίρους, –είναι αλήθεια πως όταν θέλουμε είμαστε και προοδευτικοί–, ενώ διατήρησαν ταυτόχρονα την Ελληνική τους ταυτότητα, και είναι γνωστοί με τον γενικό όρο «Γερμανοτσολιάδες», άνθρωποι δηλαδή που εργάστηκαν –από τότε ακόμα– για το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης. Τώρα αν τους τραβήξω ένα μνημόσυνο, θα με παρεξηγήσουν οι άλλοι. Όπως και να ’χει το πράγμα, εμείς πάντα είμαστε οι άλλοι, ποτέ ο εαυτός μας.

Επιλέξτε τις απαντήσεις σας

α) Τι θα κάνατε εσείς εάν ήσασταν στη θέση εκείνων των Ελλήνων; Ένα: θα οργάνωνα ομάδες εξοντώσεως των απαιτητικών τουριστών. Δύο: θα τους πρότρεπα να «περάσουν καλά» και δε θα στρεφόμουν εναντίον τους. Τρία: θα γινόμουν «χαλί να με πατήσουν». Τέσσερα: θα τους πήγαινα εκδρομή στον Καιάδα.

β) Πώς νομίζετε ότι πρέπει στο εξής να αντιμετωπίζονται παρόμοιες καταστάσεις; Ένα: με αυστηρότητα. Δύο: με κατανόηση. Τρία: με υποκλίσεις. Διευκρίνιση, καμία σχέση με το κλύσμα.

Ο συνωστισμός των οικονομικών επαναστατών

Την περίοδο 1940-1944 εξαιτίας της οικονομικής κρίσης που μάστιζε την Ελλάδα πολλοί Έλληνες και λίγοι Εβραίοι συνωστίζονταν στους σταθμούς των τραίνων, μήπως καταφέρουν να φύγουν για Γερμανία, τη Γη της Επαγγελίας – γι’ αυτό είχαν μαζευτεί τόσοι Εβραίοι εκεί την εποχή εκείνη. Η Γερμανία είχε τότε ανοίξει τα σύνορά της στους αλλοδαπούς εργάτες, επειδή είχε έλλειψη εργατικών χεριών. Έτσι πολλοί εργάτες ήθελαν να πάνε εκεί, για να πιάσουν καμιά δουλίτσα και να κάνουν κομπόδεμα. Αλλά, εξαιτίας της ανοργανωσιάς που επικρατούσε στις ελληνικές δημόσιες υπηρεσίες και την έλλειψη σχεδιασμού, στους σταθμούς των τραίνων συνωστίζονταν πάρα πολλοί άνθρωποι, περισσότεροι από εκείνους που θα μπορούσαν να ταξιδέψουν, ακόμα και αν έφευγε ένα τραίνο κάθε ώρα και είχε εκατό βαγόνια.

Μοιραία λοιπόν συνέβη και σ’ αυτό το συνωστισμό ό,τι συνέβη και κατά το συνωστισμό της Σμύρνης. Με την ειδοποιό διαφορά ότι ενώ στην Σμύρνη πολλοί έπεσαν και πνίγηκαν στη βρώμικη θάλασσα του λιμανιού της, εδώ, επειδή δεν είχε θάλασσα, γιατί τα τραίνα ταξιδεύουν στη στεριά, πολλοί έπεσαν κατά λάθος στις ράγιες των τραίνων και, δυστυχώς, βρήκαν τραγικό θάνατο. Μερικοί όμως –όπως και στη βρώμικη θάλασσα του λιμανιού της Σμύρνης δεν πνίγηκαν όλοι όσοι έπεσαν– δεν πατήθηκαν από τα τραίνα και επέζησαν.

Μάλιστα σε ερωτήσεις δημοσιογράφων της εποχής εκείνης: «μα, γιατί πέσατε στις ράγιες του τραίνου;», εκείνοι απάντησαν ευθέως και με παρρησία: «μα, αφού δεν είχε θάλασσα, πού να πέφταμε;». Τελικά να σημειώσουμε ότι και εδώ ο απολογισμός ήταν τραγικός. Να τονίσουμε μάλιστα ότι, επειδή ο πόθος των ανθρώπων αυτών να πάνε στη Γερμανία ήταν πέρα από κάθε περιγραφή τεράστιος, όλοι, προκειμένου να μη χάσουν τη σειρά τους, παρέμειναν εκεί για πολλές μέρες, τόσο πολλές, ώστε πολλοί από αυτούς πέθαναν αφενός μεν από την εξάντληση, αφετέρου από το συνωστισμό και κατά τρίτο και κύριο λόγο από την πείνα. Μάλιστα έγκυρες δημοσιογραφικές πληροφορίες αναφέρουν ότι ορισμένοι πέθαναν και από τη μεγάλη συγκίνηση. Και όχι όπως κάποιοι ανιστόρητοι, δήθεν ιστορικοί, γράφουν ότι πέθαιναν οι Έλληνες στους δρόμους από την πείνα, επειδή οι Γερμανοί τους είχαν πάρει, λέει, τα πάντα. Γιατί, όπως αντιλαμβάνεστε, δε μπορεί να στέκουν και οι δύο αυτές εκδοχές. Πόσο, μάλιστα, όταν οι ίδιοι οι Γερμανοί τους καλούσαν να πάνε στη Γερμανία, για να εργαστούν στα εργοτάξιά της. Τόσο απλή είναι η αλήθεια.

Επιλέξτε τις απαντήσεις σας

α) Πόσοι Έλληνες είχαν υποβάλει αίτηση μετανάστευσης στη Γερμανία κατά την τριετία 1942-1944; Ένα: πάνω από πενήντα χιλιάδες. Δύο: πάνω από εκατό χιλιάδες. Τρία: πάνω από πεντακόσιες χιλιάδες.

β) Πόσοι Έλληνες πέθαναν από το συνωστισμό στους σταθμούς των τραίνων; Ένα: πάνω από δύο. Δύο: κάτω από δύο. Τρία: πάνω από μισό εκατομμύριο.

γ) Πόσοι Έλληνες πέθαναν από την πείνα στους σταθμούς των τραίνων; Ένα: πάνω από εκατό χιλιάδες. Δύο: πάνω από πεντακόσιες χιλιάδες. Τρία: πάνω από ένα εκατομμύριο.

δ) Πόσοι Εβραίοι πέθαναν γενικά από μη φυσικά αίτια στην ίδια περίοδο και για τους ίδιους λόγους; Ένα: πάνω από ένας. Δύο: πάνω από δέκα. Τρία: πάνω από εκατό. Τέσσερα: πάνω από δέκα τρία εκατομμύρια.

ε) Πόσοι έλληνες πέθαναν από συγκίνηση; Ένα: πάνω από ένας. Δύο: πάνω από δέκα. Τρία: πάνω από εκατό.

Οι ερωτήσεις είναι πονηρές, προσέξτε, απαιτείται αυτοσυγκέντρωση για να αποφύγετε τις παγίδες.

ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΔΗΘΕΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

Τα ιταλικά τάματα στην Τήνο

Στις 15 Αυγούστου του 1940, οπότε η Μύκονος δεν είχε ακόμα αναπτυχθεί τουριστικά, ο κόσμος, καθώς επίσης και πολλοί τουρίστες, συνέρρεε στην Τήνο, όπου διασκέδαζε στο πανηγύρι της Μεγαλόχαρης. Μάλιστα έγινε και ένα ατύχημα, όταν ένα ιταλικό υποβρύχιο, που μετέφερε τουρίστες–εραστές των βυθών και των υφάλων της Μεσογείου και του Αιγαίου, προσέκρουσε από απροσεξία του κυβερνήτη σε ένα από τα πολλά ελληνικά πλοία που βρίσκονταν στο λιμάνι. Πρόκειται για το γνωστό σε όλους «Έλλη», το οποίο μάλιστα –και εδώ οφείλεται η παρεξήγηση– ήταν ελαφρύ καταδρομικό, δηλαδή πολεμικό πλοίο, που ήταν αρόδο, ώστε το πλήρωμά του να γλεντήσει στα νυκτερινά κέντρα της Τήνου μετά από τέσσερις μήνες στη θάλασσα. Ο κυβερνήτης του ιταλικού τουριστικού υποβρυχίου προκάλεσε ένα ατυχηματάκι στην προσπάθειά του να το φέρει στο λιμάνι, ώστε οι ευσεβείς επιβάτες του να φέρουν και να καταθέσουν τα τάματά τους στην Παναγιά της Τήνου. Από τους Ιταλούς μάλιστα εκφράστηκαν υπαινιγμοί –τι υπαινιγμοί δηλαδή, για ευθείες βολές πρόκειται– ότι το πλήρωμα του «Έλλη» τα είχε κοπανίσει για τα καλά και είχαν αράξει το πλοίο σε λάθος σημείο, γεγονός που στάθηκε η αφορμή για την πρόσκρουση.

Η αλήθεια είναι ότι κάτι τέτοιο δεν επαληθεύτηκε, από ρεπορτάζ όμως που πραγματοποιήθηκε –από δαιμόνιους αναλυτές δημοσιογράφους των ΜΜΕ στα μπουζουκομάγαζα της Τήνου–, διαπιστώθηκε ότι όλα τα μέλη του πληρώματος –αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και ναύτες– τα είχαν κοπανήσει μέχρι σκασμού. Ο πρεσβευτής της Ιταλίας στην Αθήνα διαμαρτυρήθηκε έντονα, η ελληνική κυβέρνηση αρνήθηκε την ευθύνη του πληρώματος και οι σχέσεις των δύο χωρών επιδεινώθηκαν προς στιγμή επικίνδυνα. Φαίνεται όμως ότι η Παναγία, στην γιορτή της οποίας συνέβησαν όλα αυτά, μεσολάβησε στις δύο πλευρές και λύθηκε ανώδυνα το θέμα. Μάλιστα θεωρείται ότι στην παρέμβασή της οφείλεται και η αποστολή του συνόλου σχεδόν των Ιταλών εργατών μέσω του προγράμματος «Κοινωνικού Τουρισμού» που είχε οργανώσει ο Μουσολίνι γι’ αυτούς στην πατρίδα μας μέσω Αλβανίας.

Επιλέξτε τις απαντήσεις σας

α) Ποιός νομίζετε ότι έφταιγε περισσότερο για τη σύγκρουση στο λιμάνι της Τήνου; Ένα: το «Έλλη». Δύο: το κρουαζιεροϋποβρύχιο. Τρία: η κακιά ώρα και η μαύρη τους η μοίρα.

β) Έπρεπε να καταβληθούν αποζημιώσεις και αν ναι, από ποιον προς ποιον; Ένα: από την Ελλάδα στην Ιταλία. Δύο: από την Ιταλία στην Ελλάδα. Τρία: από την πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλλα.

γ) Για ποιο είδος Κοινωνικού Τουρισμού επρόκειτο; Ένα: καλοκαιρινού. Δύο: χειμωνιάτικου. Τρία: δεν επρόκειτο για Τουρισμό, αλλά για επισκέψεις καλής θελήσεως.

Η Μάχη της Κρήτης

Στην Κρήτη, που από τη 6η χιλιετία π.Χ. είχε καθορίσει υψηλό κόστος ελλιμενισμού για τα πλοία των άλλων κρατών και όμοια υψηλό τέλος προσγείωσης των αλλοεθνών αεροπλάνων και που παρόλα αυτά αποτελούσε προορισμό χαμηλού κόστους τουρισμού, το 1941 συνέβη ένα παράδοξο γεγονός: Οι Γερμανοί, που είχαν αποκτήσει το χούι (συνήθεια, το λέμε σωστά κ. Μπαμπινιώτη;) του Κοινωνικού Τουρισμού κατά τακτά χρονικά διαστήματα, αποφάσισαν εκείνη τη χρονιά να εφαρμόσουν μια καινοφανή μέθοδο: Αντί να έρθουν στα αεροδρόμια της Κρήτης με αεροπλάνα της πολιτικής αεροπορίας εξαιτίας του πολύ υψηλού κόστους εξυπηρέτησης (φόρος αεροδρομίου κ.λπ.), νοίκιασαν από το γερμανικό κράτος πολεμικά αεροπλάνα και άρχισαν να πέφτουν στο νησί με αλεξίπτωτα.

Μόλις οι Κρητικοί διαπίστωσαν το λόγο και τους σκοπούς τους, γεγονός που στερούσε το νησί από τεράστια έσοδα, αποφάσισαν να υποδεχθούν τους αλεξιπτωτιστές τουρίστες με έναν πολύ πρωτότυπο τρόπο: Γέμιζαν τα φυσέκια των κυνηγετικών τους όπλων με χοντρό αλάτι, την έστηναν στα σημεία ρίψης των αλεξιπτωτιστών, και όταν οι Γερμανοί έμπαιναν στην ακτίνα δράσης του βεληνεκούς των όπλων τους, τους έριχναν στα «μαλακά» σημεία του σώματός τους. Αντιλαμβάνεται ο καθένας τον πόνο και το τσούξιμο που υπέφεραν οι ταλαίπωροι Γερμανοί από αυτή την υποδοχή των κατά τα άλλα φιλόξενων Κρητικών. Αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής ήταν να γεμίσουν τα νοσοκομεία του νησιού με τραυματίες στα ευαίσθητα σημεία του σώματος, ενώ πολλοί είχαν δεχθεί πυρά χοντρού αλατιού και σε άλλα μέρη του σώματός τους. Μερικοί είχαν δεχθεί τέτοια πυρά και στο πρόσωπο, δύο μάλιστα είχαν χάσει από ένα μάτι, ευτυχώς το αριστερό, γιατί και οι δύο ήταν δεξιόχειρες, πράγμα που τους διευκόλυνε πολύ στο τρίψιμό τους. Για φανταστείτε τι ταλαιπωρία αποτελεί να τρίβεις το αριστερό μάτι με το δεξί χέρι και αντίστροφα.

Το κακό όμως είναι ότι οι Γερμανοί αντέδρασαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, και όταν έπεφταν από τα αεροπλάνα τους, έριχναν κι αυτοί, με τη διαφορά ότι μαζί με το χοντρό αλάτι είχαν βάλει και μαύρο πιπέρι. Αυτό δεν το ανέχτηκαν οι Κρητικοί, οι οποίοι στην γέμιση πλέον των όπλων τους πρόσθεσαν καυτερή πάπρικα, οι Γερμανοί απάντησαν με περισσότερο πιπέρι και ραδικόσπορο, οι Κρητικοί με κάλυκες τσουκνίδας, οι Γερμανοί με αγκάθια κάκτου, για να απαντήσουν οι Κρητικοί με φραγκόσυκα.

Οι φιλόξενες διαθέσεις των Κρητικών είναι γνωστές απ’ την αρχαιότητα και το απέδειξαν και στην περίπτωση του στρατηγού Κράϊπε, όπου τον προσκάλεσαν για μιά τσικουδιά, εκείνος τους ζήτησε καφέ, έτσι συμφώνησαν και πρόθυμα πήγε στο σημείο συνάντησης και είχε φιλική συζήτηση μαζί τους. Λόγω παρεξηγήσεως μεταξύ Ελλήνων και Γερμανών τελικά την τσικουδιά την ήπιαν στο Κάϊρο.

Κάποια στιγμή οι κυβερνήσεις των δύο χωρών ήλθαν σε συνεννόηση, καθορίστηκε χαμηλότερος φόρος αεροδρομίου και οι Γερμανοί πλέον έρχονται στην Κρήτη με τον ορθόδοξο τρόπο.

Το συμβάν αυτό έμεινε στην ιστορία ως «Η Μάχη της Κρήτης», ενώ και εδώ κάποιοι εθνικιστές δήθεν ιστορικοί διαστρέβλωσαν την πραγματικότητα, όπως συνηθίζουν οι φανατικοί του είδους. Πολύ κακό για το τίποτα δηλαδή.

Επιλέξτε τις απαντήσεις σας

 

α) Ποιο ήταν το ύψος του φόρου αεροδρομίου, που υποχρέωσε τους Γερμανούς τουρίστες σε αυτό τον τρόπο προσέγγισης; Ένα: μεγάλο. Δύο: πολύ μεγάλο. Τρία: τεράστιο, να τόοοοσο.

β) Πού έπεφταν οι Γερμανοί τουρίστες/αλεξιπτωτιστές; Ένα: σε βουνά. Δύο: σε πεδιάδες. Τρία: σε μπαράκια. Τέσσερα: γενικά όπου έβλεπαν πολύ κόσμο.

γ) Πόσοι Κρητικοί τραυματίστηκαν από τα πυρά των Γερμανών; Ένα: πάνω από πέντε και κάτω από πενήντα. Δύο: πάνω από πενήντα και κάτω από εκατό. Τρία: πάνω από χίλιοι. Όσο για τους νεκρούς Κρητικούς αυτοί υπερέβησαν τις χιλιάδες…

δ) Πόσοι Γερμανοί τραυματίστηκαν από τα πυρά των Κρητικών; Ένα: πάνω από πέντε και κάτω από πενήντα. Δύο: πάνω από πενήντα και κάτω από εκατό. Τρία: πάνω από χίλιοι.

ε) Τι μάρκα πιπέρι χρησιμοποίησαν οι Γερμανοί; Ένα: ντόκτορ πέππερ. Δύο: ντόκτορ τζέκυλ. Τρία: μίστερ χάϊντ.

 

Hellenicpaedia.gr / Σάτιρα / Απ’ το βιβλίο των Κ. ΠΑΓΚΑΛΗ - ΓΡ. ΤΣΙΚΟΠΟΥΛΟΥ / Η Ιστορία της Έκτης Δημοτικού ή Pay και τα π-αιδοία Παίζει. ISBN: 978-960-391-037-4