Σελ. 2

Ελληνικά

Έχοντας η ανθρωπότητα χάσει την ιδέα περί Θεού, θεοποίησε τις δυνάμεις της φύσης και τους επιφανέστερους νεκρούς της, δημιουργώντας και πιστεύοντας σε πλήθος θεοτήτων, από τις οποίες οι δώδεκα μεγαλύτεροι διέμεναν στον Ουράνιο Όλυμπο, οι δε υπόλοιποι, επί της Γης (επίγειοι), εντός της Γης (υποχθόνιοι), στην θάλασσα (θαλάσσιοι και των υδάτων γενικά) και τον αέρα (αερικά).

Όπως ήταν φυσικό, κάθε θεότητα είχε και τους δικούς της οπαδούς και λατρευτές, οι οποίοι τα διάφορα αισθήματα και πάθη απέδιδαν και στις από τους ίδιους λατρευόμενες (υποτιθέμενες) οντότητες, και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο συναντάμε, από την ομηρική ακόμη εποχή, αντιθέσεις και διχογνωμίες μεταξύ των θεών. Τέτοιες αντιθέσεις παρουσιάζονται κυρίως στον Τρωικό πόλεμο, κατά τον οποίο η Ήρα, ο Ποσειδών και η Αθηνά τάχθηκαν με το μέρος των Αχαιών, οι δε Απόλλων, Άρτεμις, Άρης και Αφροδίτη με το μέρος των Τρώων.

Είναι χαρακτηριστική η σκηνή που μας περιγράφει ο Όμηρος, ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη η μονομαχία μεταξύ Μενέλαου και Πάρι, για να λάβει τέλος η «φιλονικία». Διαφαίνεται ότι η νίκη γέρνει προς τον Μενέλαο, την στιγμή αυτή η Αφροδίτη ρίχνει ένα σύννεφο–πέπλο στον Πάρι και τον προστατεύει από βέβαιο θάνατο. Αλλά και η συνέχεια είναι επίσης σημαντική. Δεν τον καλύπτει απλά για να τον σώσει, αλλά τον μεταφέρει και στο δωμάτιο της Ελένης. Ο Όμηρος είναι φοβερός στην πλοκή του, δεν βρίσκεται;

Αποτέλεσμα αυτής της ασυμφωνίας ήταν τα επεισόδια που περιγράφει ο Όμηρος, τα καθόλου τιμητικά για το μεγαλείο των θεών, από τους οποίους μόνον ο υπέρτατος Δίας επέδειξε σχετική αμεροληψία, αλλά ακόμη και αυτός ταλαντευόταν εξ αιτίας των διαφόρων άλλων θεϊκών επιδράσεων και άλλοτε ευνοούσε τους Τρώες και άλλοτε τους Αχαιούς.

Η αντίθεση αυτή μεταξύ των μεγάλων θεών εκδηλώθηκε και μεταξύ των κατωτέρων και μάλιστα μεταξύ των ηρώων, οι οποίοι, έχοντας την προστασία εκείνης ή της άλλης μεγάλης θεότητας αφοσιώνονταν σε αυτήν πολεμώντας πολλές φορές εναντίον της αντίθετης.

Τέτοιοι ευνοούμενοι ήρωες της θεάς Αθηνάς υπήρξαν οι Βελλερεφόντης, Ηρακλής, Θησέας, Αχιλλέας αλλά και άλλοι, οι οποίοι ήσαν αντίθετοι προς τους ευνοουμένους της αντίθετης θεότητας, πολεμώντας τους μέχρι ο ένας να εξοντώσει τον άλλον. Την ίδια συμπεριφορά συναντάμε και μεταξύ άλλων, κυρίως όμως μεταξύ των ιερέων και ιερειών του Απόλλωνα και της Άρτεμης αφ’ ενός, αφ’ ετέρου δε αυτών της Αθηνάς. Έτσι τις Αμαζόνες, τις οποίες θεωρούν κόρες του Άρη αλλά συνδεδεμένες κυρίως με την Άρτεμη και τον Απόλλωνα, κυνήγησαν και φόνευσαν (πάντοτε σύμφωνα με την μυθολογία) ο Βελλερεφόντης, ο Θησέας, ο Αχιλλέας και ο Ηρακλής, ο οποίος θεωρείται το αρσενικό ισότιμο (πάρισος) της Αφροδίτης, εξ ου και η μεταξύ τους αμφοτερής αντίθεση. Βλέπουμε έτσι τον Ηρακλή να καταδιώκει τις Αμαζόνες, τους δε οπαδούς τους, τους επονομαζόμενους Ηρακλείδες ή Δωριείς, να συνεχίζουν εξοντωτικό πόλεμο εναντίον των Αμαζόνων.

Παρ’ όλον όμως τον εξοντωτικό εναντίον τους πόλεμο, οι Αμαζόνες επέζησαν για μεγάλο χρονικό διάστημα μεταφέροντας την λατρεία των δικών τους θεών σε όλη την ελληνική γη αλλά και τις ελληνικές αποικίες. Για τον λόγο αυτόν όπου παρατηρούμε λατρεία του Απόλλωνα και της Άρτεμης, εκεί βλέπουμε και τις Αμαζόνες να κτίζουν ιερά και ναούς προς τιμήν τους, όπως αυτό γινόταν και για άλλους θεούς από τους οπαδούς τους.

Αυτά τα οποία διακηρύσσονται από τους ρήτορες Λυσία και Ισοκράτη σχετικά με τον θρίαμβο των Αθηνών εναντίον των Αμαζόνων, σε αυτήν ακριβώς την αντίθεση/αντιπαλότητα αναφέρονται, όπως και εκείνα που αναγράφονται από τους