Σελ. 2

Ελληνικά

 Οι ολιγαρχικοί κατανόησαν ότι, για να διατηρήσουν την ε­ξουσία τους και να ελέγξουν τη νέα πραγματικότητα που δημι­ουργήθηκε χάρη στον στόλο, έπρεπε να είναι ενωμένοι. Για τον σκοπό αυτό τα μεγάλα και ιστορικά γένη των Αλκμεωνιδών, των Φιλαϊδών και των Κηρύκων ενώθηκαν μεταξύ τους, όχι μόνο πο­λιτικά αλλά και με δεσμούς συγγενείας. Ο Κίμων, ο γιος του Μιλ­τιάδη από το μεγάλο γένος των Φιλαϊδών, παίρνει γυναίκα του την Ισοδίκη, κόρη του Ευρυπτόλαιμου και εγγονή του Μεγακλή από το ιστορικό γένος των Αλκμεωνιδών. Η αδελφή του Κίμω­να, η Επινίκη, παντρεύεται τον πλούσιο Καλλία από το μεγάλο γένος των Κηρύκων, στο οποίο ανήκε και ο Αριστείδης. Ενωμέ­νοι και συσπειρωμένοι υπό τον Άρειο Πάγο οι ολιγαρχικοί ευγενείς δραστηριοποιούνται στο έπακρο. Μέλημά τους η σταθεροποίηση και η παγίωση της εξουσίας τους. Η εξωτερική τους πολιτική στηριζόταν στη φιλία και τη συμμαχία με τη Σπάρτη, της οποίας το καθεστώς θαύμαζαν.

Εμπόδιο στην πολιτική τους στεκόταν ο Θεμιστοκλής, που ή­ταν μέλος της Βουλής του Αρείου Πάγου, γιατί είχε εκλεγεί άρ­χων το 493 π.Χ. Αντιτασσόταν στην πολιτική φιλίας και συμμα­χίας με τη Σπάρτη και υποστήριζε την ανάγκη να οχυρωθεί α­μέσως η Αθήνα και να επιδιώξει συμμαχίες με άλλες ελληνικές πόλεις, και κυρίως με αυτές που είχαν διαφορές με τη Σπάρτη, όπως ήταν το Άργος.

Ο Αριστοτέλης μας πληροφορεί ότι: Στο καθεστώς του Αρεί­ου Πάγου ο Αριστείδης και ο Θεμιστοκλής ήταν αρχηγοί της δημοκρατικής παράταξης, θεωρούμενοι ο μεν ένας ειδικός στα πο­λεμικά, ο δε άλλος ικανός στην πολιτική και ανώτερος όλων των συγχρόνων του κατά την ευθύτητα. Για τούτο χρησιμοποιούσαν τον έναν ως στρατηγό και τον άλλον ως σύμβουλο.[21]

Ο Άρειος Πάγος αποφάσισε να δεχτεί την πρόταση του Θε­μιστοκλή για οχύρωση της Αθήνας για λόγους αμυντικούς σε περίπτωση που αντιμετώπιζε κίνδυνο προερχόμενο από την ξη­ρά. Ανέθεσε στον Θεμιστοκλή την επίβλεψη των έργων, στον Α­ριστείδη τις διαπραγματεύσεις με τα νησιά του Αιγαίου και τις ιωνικές πόλεις για την ίδρυση της αθηναϊκής συμμαχίας, και στον Κίμωνα, που τον έκαμαν στρατηγό, να βοηθήσει τις ιωνι­κές πόλεις να εκδιώξουν τους Πέρσες. Ενώ ο Θεμιστοκλής εί­χε περιοριστεί στον άχαρο ρόλο του επιστάτη των οχυρωματι­κών έργων, οι ολιγαρχικοί σημείωναν επιτυχίες σε όλους τους τομείς.

Ο Αριστείδης δημιούργησε την Α΄ αθηναϊκή συμμαχία με ό­ρους που ήταν ανεκτοί από όλες τις πόλεις που την αποτέλε­σαν, γι’ αυτό τον αποκάλεσαν δίκαιο, και ο Κίμων είχε σημαντι­κές επιτυχίες κατά των βαρβάρων στον Στρυμώνα.

Οι ολιγαρχικοί δεν αισθάνονταν ασφαλείς όσο βρισκόταν α­νάμεσά τους ο Θεμιστοκλής. Επιδίωξαν με θεμιτά και αθέμιτα μέσα να τον βγάλουν από τη μέση. Έβαλαν σε ενέργεια σχέδιο που απέβλεπε στη μείωση του γοήτρου του και στη σπίλωση της υπόληψής του και περίμεναν την κατάλληλη ευκαιρία για να πε­τύχουν τη θανάτωσή του ή την εξορία του. Η άδικη αυτή μετα­χείριση του Θεμιστοκλή προκάλεσε, αργότερα, την αγανάκτη­ση του Θουκυδίδη, που θέλησε να αποκαταστήσει τη φήμη του.

Στην περίφημη περικοπή του (Ι, 138) ο Θουκυδίδης λέει: Ο Θεμιστοκλής ήταν άνθρωπος με πολλά φυσικά χαρίσματα και ά­ξιος γι’ αυτό, του μεγαλύτερου θαυμασμού. Χάρη στην έμφυτη ο­ξυδέρκειά του, την οποία δεν χρωστούσε σε μελέτη (ούτε της πρόσθετε τίποτε η προετοιμασία), ήταν σε θέση να κρίνει ταχύτατα, ποια ήταν η καλύτερη λύση για τα προκείμενα ζητήματα και να προβλέπει τα μέλλοντα να συμβούν. Είχε την ικανότητα να εξηγεί καθαρά τις υποθέσεις που διαχειριζόταν, αλλά και όταν α­κόμα δεν ήξερε ένα ζήτημα, ήταν πάντα έτοιμος να εκφέρει μια σωστή κρίση και ήταν ικανός να προβλέπει τα ευνοϊκά ή τα αντί­ξοα στοιχεία που κρύβει το μέλλον. Με μια λέξη, τα φυσικά του χαρίσματα και η ταχύτατη αποφασιστικότητά του τον ανέδειξαν άριστο στο να αυτοσχεδιάζει, σε κάθε περίσταση, τα όσα έπρεπε να γίνουν. 

 

[21] Αριστοτέλης: Αθηναίων Πολιτεία ΧΧLLL. Ι. Ζαχαρόπουλου. 1939