Σελ. 2

Ελληνικά

Με την πάροδο των αιώνων, αφού πλέον είχαν εγκατασταθεί σε όλη την έκταση της χώρας που σήμερα ονομάζεται «Ελλάδα» και ακόμη παραπέρα (π.χ. παράλια αλλά και ενδότερα Μ. Ασίας, ακτές Β. Αφρικής), η γλώσσα τους τροποποιήθηκε προς το ευγενέστερο.

Εδώ θεωρώ σημαντικό να σημειώσω με όλη μου την ειλικρίνεια ότι δεν γνωρίζω πώς οι γλώσσες χωρίζονται σε ευγενείς και μη ευγενείς. Γεγονός είναι ότι, λόγω του ήπιου χαρακτήρα του κλίματος και με την βοήθεια του χρόνου, εισήγαγαν στην γλώσσαν τους την χρήση των φωνηέντων στον ίδιο βαθμό με τα σύμφωνα, και πιθανώς από τούτο δω τεκμαίρεται και ο παραπάνω αναφερθείς εξευγενισμός της γλώσσας τους.

Ως εκ τούτου, και αφού διαπίστωσαν ότι ο «Γκντμπρουσγκντ Πλασγτς» δεν ήταν ποταμός αλλά κάτι άλλο, έδωσαν σ’ αυτό το άλλο την ονομασία «Πελάσγτς» (αν εκείνη την στιγμή ή αργότερα δεν είμαι σε θέση να πιστοποιήσω επακριβώς), από την οποία με την πάροδο των χρόνων (χιλιετιών ή αιώνων δεν μπορώ να το βεβαιώσω πέρα από κάθε αμφιβολία) και την παραπάνω αναφερθείσα χρήση περισσοτέρων φωνηέντων, η οποία με το πέρασμα του χρόνου αυξανόταν, ήταν φυσικό να καταλήξουν στο ουσιαστικό «Πέλασγος», που αν και μοιάζει ελληνογενές δε είναι, καθότι, χωρίς αμφιβολία, όπως μόνοι σας διαπιστώνετε, είναι πελασγογενές.

Και τώρα πλέον, αναγνώστη μου, είναι εύκολο να δεις και αντιληφθείς πώς και από πού προήλθε το όνομα Πελασγός.

Και, ναι, αυτό ακριβώς συνέβη: Αφού ονόμασαν Πέλασγος το αποκαλούμενο σήμερα «Αιγαίο Πέλαγος», πόσο δύσκολο άραγε ήταν ο λαός που ζούσε και δραστηριοποιούνταν γύρω από το Πέλασγος να αυτοαποκληθεί κάποια στιγμή (δεν μπορώ, δυστυχώς, να την ορίσω με σιγουριά) Πελασγός, μεταθέτοντας τον τόνο από την προπαραλήγουσα στην λήγουσα; Καθόλου δύσκολο, όπως αντιλαμβάνεσαι, αναγνώστη μου… μια απλή μετακίνηση ενός τόνου ήταν όλο κι όλο.

Βέβαια πρέπει εδώ να σημειώσουμε το αξιοπερίεργο ότι η γλώσσα τους, παρά την πρόοδο και τον σημαντικώτατο εξευγενισμό της, εξακολουθούσε να θεωρείται βαρβαρική από πολλούς επιφανείς αρχαίους Έλληνες – δηλαδή Γκρινγκντομπγκριντσμπζφους που μετονομάστηκαν σε Πελασγούς που μετουσιώθηκαν σε Έλληνες μέσω των προσμίξεων με φύλα που εισέβαλαν στην Ελλάδα σε μεταγενεστέρους χρόνους από την Ανατολή, Δύση, Νότο αλλά ακόμα και Βορρά.

Τι όμως μας λέει αυτό το γεγονός; Πώς αιτιολογεί κανείς ότι οι ίδιοι οι Έλληνες, δηλαδή οι άλλοτε και πριν αιώνες Γκρινγκντομπγκριντσμπζφους, αποκάλεσαν βαρβαρική την ίδια τους την γλώσσα, εξελικτική μορφή της οποίας μιλούσαν οι ίδιοι πριν από λίγες εκατονταετίες, την οποία μάλιστα μιλούσαν και κάποιες αποκομμένες ομάδες της ίδιας φυλής, του ίδιου λαού, του ενός και του αυτού έθνους που είχε κοινή καταγωγή; Προφανώς λόγω της ύπαρξης σ’ αυτό το μεταξύ κενού στην ιστορική εξελικτική πορεία του έθνους αυτού, εξ αιτίας του οποίου δημιουργήθηκε κενό στην ιστορική μνήμη του έθνους.

Ως εκ τούτου δεν μου φαίνεται περίεργο, αναγνώστη μου, ότι ο πατέρας της Ιστορίας (και θεωρώ πως γνωρίζεις γιατί αποκλήθηκε έτσι ο Ηρόδοτος) ελάχιστα αναφέρεται στους Πελασγούς, τους οποίους διαχωρίζει από τους Έλληνες με τον περίφημο αφορισμό του «Ταύτα γαρ ην τα προκεκριμένα, εόντα το αρχαίον το μεν Πελασγικόν, το δε Ελληνικόν έθνος», ακόμα και αν αυτή η αναφορά ανήκε σε άλλον, π.χ. στον Κροίσο, ενώ με τα «δοκέει(ν)» του μετάτρεψε την τραχανόσουπα σε κακαβιά.