Σελ. 2

Ελληνικά

Η καταγωγή του Ομήρου

Κατάγεται από τη γενιά του Ιαπετού και συγκεκριμένα από το φύλλο του Τιτάνα Προμηθέα. Δηλαδή είναι εγγονός του Ιαπετού και ανεψιός του Άτλαντα, Προμηθέα και Επιμηθέα. Δεν είναι συμπτωματικό ό,τι χωρίς ο ίδιος να δίνει έμφαση, αφήνει να πλανάτε πως οι «φιλονικία» που περιγράφει διαρκεί δέκα χρόνια, όσα χρόνια αναφέρουν οι μυθοπλάστες ότι κράτησε και η δυσνόητη Τιτανομαχία.

Μητέρα του ήταν η Κρηθηΐς και πατέρας του ο Μέλαν. Ο πάππος του Ομήρου, κατά τον Πρόκλον και Ψευδοηρόδοτο, ονομαζόταν Μελάνιππος, ή Απελλής, λέξεις ταυτοσήμαντες. Αυτός δε εκαλείτο και Μέλης, Μέλας και Μελισηγεννής.

Δεν υπήρχε πιθανότητα να αφήσουν οι αρχαίοι μυθοπλάστες χωρίς υπέρβαση και τη γέννηση του Ομήρου.

Ο Ευστάθιος αναφέρει: κατά τη γέννηση του Ομήρου περιστεραί, εικόνες των 9 Μουσών, ήλθον λαβούσαι θέσιν παρά το λίκνον του.

[Κατά τον Ευστάθιο κατά τη γέννηση του Ομήρου περιστέρια, εικόνες των εννέα Μουσών, ήρθαν και έλαβαν θέση πλησίον του λίκνου του].

Αλέξανδρος ο Πάφιος, ιστορεί τον Όμηρον ευρεθήναι παιδίον μετά περιστερών εννέα παίζον επί της κλίνης αυτού.

[Ο Αλέξανδρος ο Πάφιος διηγείται ότι ο Όμηρος παιδί βρέθηκε να παίζει με εννιά περιστέρια στο κρεβάτι του»].

Ανάλυση του ονόματος

Πρώτο βήμα για να γνωρίσουμε τον συγγραφέα των επών, πρώτα πρέπει να αναλύσουμε και να κατανοήσουμε τι σημαίνει το όνομά του, με τα στοιχεία που ο ίδιος μας δίνει μέσα από τα “έπη” του και όχι αυθαίρετα γιατί το λέω εγώ.

Τόνοι μελάνι έχουν χυθεί για να ετυμολογήσουν και ερμηνεύσουν το όνομά του. Έχουν ακουστεί και γραφεί τα πλέον απίστευτα και απίθανα, πάνω στο θέμα αυτό. Έχουν ακουστεί και γραφεί τα μύρια όσα, μέχρι ότι η λέξη Όμηρος σημαίνει τυφλός. Αλλά το αντίθετο συμβαίνει, όχι μόνο δεν είναι, αλλά ούτε φυσικά σημαίνει τυφλός. Ο Όμηρος, είναι ο «θείος» ποιητής των Ελλήνων, ο οποίος έζησε σε συγκεκριμένο γεωγραφικό ελλαδικό χώρο, πριν από χιλιάδες χρόνια.

Θα ξεκινήσω αναφερόμενος στο Ομ, τήν πρώτη συλλαβή του ονόματός του. Πλήρης ανάλυση της λέξεως, θα γίνει σε άλλο άρθρο.

Για να ξετυλίξουμε όμως το κουβάρι του ονόματος Όμηρος, θα πάμε πίσω, πολύ πίσω στο χρόνο, χιλιάδες χρόνια πίσω, και στις ταυτοσήμαντες λέξεις ούτις και ομ, τότε, που οι Σελοί –Τόμουροι, υποφήτες, μάντεις και διερμηνείς της θείας ομφής του εν Δωδώνη της πανομφαίας Θεού, του πνεύματος–περιστεράς, ιερουργούσαν στο Μαντείο της παλαιολιθικής Δωδώνης.

Πρώτη και σταθερή αλήθεια που πρέπει να θυμόμαστε πάντα. «Ο ομηρικός κόσμος είναι διάφορος του ιστορικού». Στην προκειμένη περίπτωση, το μαντείο της ιστορικής Δωδώνης, δεν έχει καμία σχέση με την ομηρική Δωδώνη, εκτός από την συνωνυμία.

Το όνομα Τόμουρος εμπερικλείει την πολυτιμότερη και ιερότερη λέξη της πρωτοελληνικής γλώσσας η οποία μαζί με τις λέξεις Κονγξ, Παξ, Βέδυ, Ζαψ, Χθων, Σφιγξ, Κναξ, Ζδι, Δζι, Δρύψ, αποτελούσαν την κατακλείδα των μαντείων, των Ελευσινίων και άλλων μυστηρίων.

Οι ερμηνευτές τις λέξεως Ομ, το παράγουν από την Σανσκριτική λέξη Oum που σημαίνει «η ψυχή του Βράχμα». Είναι αλήθεια ότι η λέξη Ομ, στην Βεδάντα –αρχαία κείμενα των Ινδών– είναι ιερή και δηλώνει το όλον.

Ο καθηγητής Λ. Φιλιππίδης, το 1938, στη μελέτη του: «Περί θλίψεως και λυτρώσεως θεωρία της Βεδάντα» αναφέρει: