Πελασγοί οι βάρβαροι

Ελληνικά

Πραγματικά έχει γίνει πολύς λόγος γύρω από τους Πελασγούς, ποιοι ήσαν και από πού ήλθαν στον χώρο που σήμερα είναι γνωστός ως Ελλάδα. Και επειδή η σοφία αν δεν ακολουθείται από την τόλμη μοιάζει με τον άψογο σχεδιασμό που δεν ακολουθείται από την επιβεβλημένη εκτέλεση, ορίστε η δική μας τεκμηριωμένη επιστημονικά αλλά και λογικά εξήγηση την οποία παρουσιάζω, αν και δεν ανήκω στην ομοταξία των γλωσσολόγων επιστημόνων, παρ’ όλον ότι παρακολουθώ επισταμένως και επί σειρά ετών την συμπεριφορά εντόμων όταν κάθονται «επί στημόνων» διαφόρων ανθέων, ό.έ.δ.

Πολλές ή και αρκετές χιλιάδες –πέντε, οκτώ, δέκα, δώδεκα, είκοσι ή και περισσότερα, δεν μπορώ να το πω αδιαμφισβήτητα– χρόνια πριν ο θεός των Εβραίων αποφασίσει να αποκτήσει γιο, στις βόρειες ή και υπερβόρειες χώρες ζούσε ένας πολυπληθής, κατά το μάλλον ή ήττον, λαός, ο οποίος αυτοαποκαλείτο Γκρινγκντομπγκριντσμπζφους. Ο λαός αυτός –συγγενής, σύμφωνα με κάποιους ανθρωπολόγους και ιστορικούς, με τους Βησιγότθους, ενώ σύμφωνα με κάποιους άλλους με τους Οστρογότθους– εξ αιτίας του τρομερού πολικού, πιθανόν και υπερπολικού ψύχους, ψύχους που επικρατούσε σ’ όλη την διάρκεια του έτους εκτός από τρεις μήνες οπότε ανέβαινε στο –4ο C ή ακόμη, αν και πολύ σπάνια, στο 0ο C, μιλούσε μια βάρβαρη γλώσσα, που χαρακτηριζόταν από την υπερβολική χρήση πολύπλοκων συμφωνικών συμπλεγμάτων και την ταυτόχρονη μειωμένη χρήση φωνηέντων, πράγμα το οποίο οφειλόταν στο παραπάνω αναφερθέν πολικό ή και υπερπολικό ψύχος, ώστε κατά την εκφορά των φωνηέντων να μην εισέρχεται ψυχρός αέρας στην στοματική κοιλότητα, γιατί κατά τις παρελθούσες τότε χιλιετίες είχε παρατηρηθεί και αναφερθεί και καταγραφεί τεράστιος αριθμός λοιμώξεων των φωνητικών οργάνων (εξ αιτίας της εισόδου στην στοματική κοιλότητα αυξημένων ποσοτήτων ρευμάτων πολικού ή και υπερπολικού ψυχρού αέρα κατά την χρήση φωνηέντων), κυρίως των φωνητικών χορδών και της αμυγδαλής – όχι της γνωστής σε όλους αμυγδαλιάς, που ανθοφορεί Φεβρουάριο ή Μάρτιο.

Κάποια στιγμή και λόγω των σκληρότατων συνθηκών ο λαός αυτός που ζούσε στην συγκεκριμένη περιοχή αποφάσισε να μεταναστεύσει προς νότο, καθότι οι σοφοί του (φιλόσοφοι, γιατροί, μαθηματικοί, γεωμέτρες, αστρονόμοι) διατύπωσαν όλοι την άποψη ότι οι συνθήκες ζωής στις νότιες περιοχές ήσαν απείρως ηπιώτερες.

Άμ’ έπος άμ’ έργον, συγκεντρώνουν τα υπάρχοντά τους και με την βοήθεια της μαγνητικής πυξίδας, των αστέρων ή των δύο φωστήρων, ήλιου και σελήνης (ούτε αυτό είμαι σε θέση να πω με βεβαιότητα), ακολουθώντας νότια πορεία κατέφτασαν στο νοτιώτερο άκρο της χερσονήσου που σήμερα αποκαλείται Βαλκανική Χερσόνησος.

Εκεί (δηλαδή εδώ) για πρώτη φορά στην ζωή τους αντίκρυσαν θάλασσα, και για πρώτη φορά στην ζωή τους άνοιξαν τα στόματά τους και άρχισαν να εκφέρουν λίγο-λίγο περισσότερα φωνήεντα από σύμφωνα, με αρχή την θαυμαστική αναφώνηση «αααα!» την στιγμή που αφίχθηκαν στην ακτογραμμή της σημερινής Κεντρικής Μακεδονίας και συγκεκριμένα στην περιοχή ανατολικά των εκβολών του Στρυμόνα, όπως σήμερα αποκαλείται ο ποταμός του οποίου ακολούθησαν τον ρου. Και επειδή τους μεγάλους ποταμούς στην βόρεια ή και υπερβόρεια πατρίδα τους τούς αποκαλούσαν «Πλασγτς» λόγω του ήχου που παράγεται από την πτώση αλλά και την κύλιση των νερών των ποταμιών, με το που αντίκρυσαν την θάλασσα που σήμερα αποκαλούμε Αιγαίο Πέλαγος αναφώνησαν γεμάτοι θαυμασμό και έκπληξη «Γκντμπρουσγκντ Πλασγτς!», που στην γλώσσα τους σημαίνει «Μέγας Ποταμός».