Η Μεσσιανική ιδέα

Ελληνικά

Η ΜΕΣΣΙΑΝΙΚΗ ΠΡΟΦΗΤΕΙΑ

 

« ΚΑΙ ΕΞΑΓΩ ΥΜΑΣ ΕΞ ΟΙΚΟΥ ΔΟΥΛΕΙΑΣ,

ΚΑΙ Ο ΜΕΣΣΙΑΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΕΞ ΟΙΚΟΥ ΔΑΒΙΔ »

Πάντα ο άνθρωπος στο πίσω μέρος του μυαλού του, είχε, έχει και θα έχει την προσδοκία να ζήσει καλύτερες ημέρες στη ζωή του, απ’ τα πανάρχαια παλαιολιθικά χρόνια μέχρι τις μέρες μας.

Από τον κανόνα αυτό δεν μπόρεσε να ξεφύγει κανένα πολιτικό, οικονομικό και θρησκευτικό σύστημα, που έχει εμφανιστεί πάνω στον πλανήτη, από διαφορετική σκοπιά όμως, απ’ ότι ο απλός καθημερινός άνθρωπος.

Αυτή η προσδοκία των απλών ανθρώπων μετετράπη σε όπλο από τους εκάστοτε ιερείς όλων των θρησκευτικών δογμάτων. Συγκεκριμένα, προφητείες έχουν όλες οι αρχαίες μυθολογίες–θρησκείες του πλανήτη. Άλλωστε τι πιο χειροπιαστό από τον μύθο της Πανδώρας και την ελπίδα ως έσχατη προσδοκία των ανθρώπων. Εξαίρεση αποτελεί η Ελληνική μυθολογία–πραγματικότητα, η οποία έχοντας θεοποιήσει όλες της δυνάμεις της φύσεως, αποδίδει σε αυτή, με την βοήθεια της ορθολογικής σκέψης, την πορεία του ανθρώπου στην ιδέα αυτή.

Τι είναι αυτό που διαφοροποιεί την ελληνική σκέψη από τις υπόλοιπες; Η απάντηση δεν είναι τόσο απλή όσο θα ήθελαν να μας παρουσιάσουν οι θρησκειολόγοι. Για την πλήρη κατανόηση του κοινωνικού αυτού φαινομένου, πρέπει να γνωρίσουμε και να κατανοήσουμε –στο μέτρο του δυνατού– όλα τα υπάρχοντα στοιχεία που μας παραδίδουν τα οποιαδήποτε αρχαία κείμενα που αναφέρονται στις παραδόσεις της παλαιολιθική εποχής.

Το ατόπημα των μελετητών είναι ότι προσπαθούν μέσα από το γραφείο τους να κατανοήσουν τα ακατανόητα που συμβαίνουν την ύπαιθρο χώρα. Προσπαθούν αποκομμένοι από την πραγματικότητα, να κατανοήσουν τα αρχαία κείμενα για να κατανοήσουν τα γεγονότα που συνέβησαν σε συγκεκριμένους χώρους ώστε να τεκμηριώσουν τις θέσεις τους.

Κανένας δεν έχει θέσει την απλή ερώτηση: αυτά που αντιλαμβάνομαι σήμερα, μέσα από τα αρχαία κείμενα, έχουν την ίδια αξία και πριν από δέκα χιλιάδες χρόνια; Τα παραδείγματα είναι άπειρα και αποκαλυπτικά.

Το μέγεθος της πλάνης στην οποία βρίσκονται όλοι οι μελετητές, το αποδεικνύουν οι ίδιες οι μελέτες τους. Ενώ όλες οι επιστήμες έχουν προχωρήσει σε ασύλληπτα επίπεδα στη φυσική, τη χημεία, τα μαθηματικά κ.λπ., η επιστήμη της φιλολογίας έχει μείνει στις σταθερές αξίες του 18ου και 19ου αιώνα. Με αυτή τη νοοτροπία πως είναι δυνατόν να φτάσουμε στο επιθυμητό αποτέλεσμα μιάς ικανοποιητικής ιστορικής ταξινόμησης της μυθολογίας–ιστορίας;

Κανένας μελετητής παγκοσμίως, δεν έθεσε απλές ερωτήσεις στα μεγάλα και άλυτα θέματα που έχουμε κληρονομήσει από το παρελθόν. Δηλαδή, γιατί ο Πλάτωνας έγραψε για την Ατλαντίδα, την οποία μάλιστα διακόπτει απότομα; γιατί ο Αισχύλος έγραψε για τον Προμηθέα; γιατί η Τορά είναι ιερό κείμενο; γιατί όταν σήμερα αναφέρουμε αρχαία Ελλάδα συμπεριλαμβάνουμε όλη την Ελλάδα, –αγνοώντας στο ελάχιστο τα γεωγραφικά όριά της– ενώ στην κυριολεξία εννοούμε μόνο την αρχαία Αθήνα; Τι συμβαίνει; γιατί κανένας δεν θέλει να πάει την έρευνα ένα βήμα μπροστά; τι φοβούνται; η ύπνωση που υπάρχει είναι τυχαία;

Στα ερωτήματα αυτά θα δοθούν απαντήσεις, όχι κατά το δοκούν, αλλά κατά το δέον, διότι αρκετά έχει ταλαιπωρηθεί η παγκόσμια κοινότητα με τις ανεύθυνες έως παιδαριώδης, δήθεν, επιστημονικές θέσεις των ειδικών.